เงอะๆ งักๆ งุงิๆ

สิ่งที่ป๋มจะเล่าต่อไปนี้ทุกคนเตรียมผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาด้วยนะฮับ 

     ชั้นเกิดในยุคไซเบอร์ เกิดมาชั้นพบว่าชั้นอยุคนเดียวในที่มืดๆ ชั้นหิวจึงกัดเเทะอาหารบริเวณรอบๆ

ชั้นยังไม่เคยได้เจอกับพ่อแม่เรยสักครั้ง แต่มีเสียงดังในสมองบอกชั้นว่าพ่อแม่ได้เอาชั้นมาปล่อยไว้ที่นี่

ที่ๆชั้นไม่รุจัก ชั้นอยากเจอพ่อแม่ อยากพูดคุย อยากกอดท่าน แต่อีกใจนึงชั้นก็เจ็บใจ พวกท่านอยุบ้าง

ชั้นถามตนเองตลอดทำไมพ่อแม่ไม่เอาชั้นไปอยุด้วย ทำไมท่านถึงทิ้งชั้นไป ท่านทำอย่างงี้ได้อย่างไร

     ระหว่างที่ชั้นโกรธจัดมากชั้นก็ยิ่งทานยิ่งทานแระยิ่งทานอาหารมากขึ้น ชั้นค้นพบว่า ชั้นยิ่งทานยิ่งตัวใหญ่ขึ้น

โอ้ววววว!!  อยุดีๆชั้นก็เจอเพื่อน แต่เหมือนเขาไม่ค่อยเป็นมิตรกับชั้นเท่าไหร่เรย เขาทำท่าจะกำจัดชั้นทิ้งด้วย

ถึงแม้ชั้นจะตัวใหญ่แต่ชั้นต่อสู้ไม่เป็นหรอกนะ

   อุ้ย ว้าย !! เกิดอารายขึ้น อารายเนี่ย!! มีแสงสีแดงเต็มไปหมด อ้ะคุณ nod32 ขา อย่าทำอารายชั้นเรยนะ

ต้าย!!คุณพี่ร่มแดง นู๋ขอโต๊ด นู๋จะไม่กินอีกแร้ว อย่าทำร้าน นู๋เร้ย

  ขอโทษคุณผู้ชมด้วยนะเคอะ ตอนนี้ชั้นแทบไม่มีแรงจะเล่าชีวิตของชั้นต่อแร้ว ชั้นถูกทำร้าย ชั้นเจ็บ 

เจ็บเจียนตาย ถึงยังไงชีวิตชั้นก็ไม่มีคุณค่าอะไรอยุแร้ว ช่างเถอะ

                 ชั้นก็เป็นแค่ไวรัสตัวนึงในคอมพิวเตอร์

ไม่มีใครชอบชั้นอยุแร้ว  ลาก่อนโลกไซเบอร์ที่สดใสสำหรับพวกท่าน และลาก่อนโลกโหดร้ายสำหรับ

ช้า.....น

edit @ 22 Jul 2009 15:18:05 by กระป๋มเปิ่นเปิ้ลก๊าบ